İnsanlığın tarih boyunca aradığı en yüce hakikatlerden biri, şüphesiz ki Allah’ın varlığı ve birliğidir. Kur’an-ı Kerim’de en çok tekrar edilen isim olan “Allah”, bütün esmâü’l-hüsnâyı kapsayan en büyük isimdir. Bu isim, başka hiçbir varlığa verilemez; çünkü yalnızca O’na mahsustur.
“Allah” ismi, Arapça’da ilâh kelimesinden türemiştir. “İbadet edilen, ihtiyaç anında sığınılan, varlığı zorunlu olan” anlamlarını taşır. Bu yönüyle Allah ismi, insanın yaratılış gayesini, kulluğunu ve hayatın merkezine koyması gereken yüce kudreti işaret eder.
İslam âlimleri, Allah isminin diğer bütün isimleri kapsadığını vurgular. Çünkü O, Rahman’dır; merhamet edenlerin en merhametlisidir. O, Hakîm’dir; hikmet sahibidir. O, Ğafûr’dur; günahları bağışlayandır. Bütün bu isimlerin kaynağı, tek ve yüce olan Allah isminde birleşir.
Bugün milyonlarca Müslüman, ibadetlerinde, dualarında ve gündelik hayatlarında bu ismi zikrederek huzur bulur. İnsana güven, kalbe sükûn, hayata anlam katan bu yüce isim, adeta bütün kainatı kuşatan bir şemsiye gibidir.
Kur’an’da şöyle buyrulur:
“Allah, kendisinden başka ilah olmayandır. En güzel isimler O’nundur.” (Tâhâ, 8)
Allah ismi, sadece bir kelime değil; aynı zamanda sonsuz kudretin, merhametin ve hikmetin sembolüdür.
